Na południe Hiszpanii chcieliśmy lecieć już wielokrotnie, ale dotąd bilety lotnicze były zbyt drogie. Po nowym roku zaczęliśmy szukać kierunku, gdzie będzie już ciepło, ale nie gorąco i nie będzie to bardzo długi lot, ponieważ podróżowaliśmy po raz pierwszy z niemowlakiem. Okazało się, że ceny lotów w pierwszym kwartale roku były akceptowalne, więc bez wahania je zabookowaliśmy. Bilety z Katowic kupiliśmy za 1380zł łącznie (3*300zł/os/2str + 2x pierwszeństwo wejścia/2str i co za tym idzie 2x bagaż 10kg, co dało razem 480zł). Generalnie za przelot dziecka w tym wieku (<2 lat, Wizzair) płaci się stałą kwotę 144zł/1str, ale my wykupiliśmy „extra seat”, czyli dodatkowe miejsce, obok jednego z rodziców, które umożliwia zabranie na pokład samolotu np. fotelika samochodowego, w którym dziecko może przebywać podczas lotu (na naszych kolanach tylko podczas startu, lądowania oraz turbulencji, choć wymogi te są różne w zależności od przewoźnika, a nawet samej załogi). Taka opcja była dla nas i dla dziecka bardziej komfortowa, a także bardziej opłacalna finansowo, bo wypożyczenie samego fotelika samochodowego na miejscu było droższe niż wypożyczenie samego auta… Fotelik wpinaliśmy też do stelaża wózka, a więc pełnił także funkcję gondoli. Zatem wszystko przemawiało za tym, żeby ten fotelik wziąć ze sobą , więc nie mieliśmy się nad czym zastanawiać

Przylot mieliśmy do Malagi, gdzie znaleźliśmy nocleg przez Booking w bardzo ładnym i czystym mieszkaniu Acogedor y bien situado P6 (6 Calle Perdiguera, Malaga, 29003) za  1184zł/2os (278e). Znajdowało się tam wszystko co trzeba na krótki wyjazd: mała kuchnia z lodówką, mikrofalą i ekspresem do kawy, a także przestronnym stołem; pokój z bardzo dużym i wygodnym łóżkiem oraz dodatkową kanapą, a na naszą prośbę było też dostawione łóżeczko turystyczne dla dziecka; łazienka wyposażona w apteczkę i podstawowe kosmetyki. Wszystko ładne, nowe, czyste i pachnące – czułam się tam jak w domu. Dodatkowym atutem była bliska odległość (1min) do dużego marketu (Mercadona), w którym mogliśmy kupić wszystko, co niezbędne. Lekki problem był z zaparkowaniem samochodu, czasami trzeba było zastawić inny pojazd na noc i wtedy zostawialiśmy za szybą karteczkę z numerem telefonu i mieszkania.

Nazajutrz (sobota) z samego rana pojechałam pociągiem do Kanionu Caminito Del Rey nazywanego Ścieżką Króla. Do dworca Malaga Maria Zambrano doszłam pieszo (około 20min) spotykając po drodze umówioną wcześniej parę turystów z Polski. Jechaliśmy do stacji El Chorro – Caminito Del Rey około godziny, za 6,80e. Taniej wychodzi kupując bilet na stacji, ale nam powiedzieli w okienku stacji kolejowej, że możemy go kupić tylko u konduktora.. Pociąg jechał około 40min. Po dotarciu do El Chorro musieliśmy się kierować do miejsca, gdzie stoją autobusy, ponieważ one dowożą turystów do konkretnego punktu (za 2,50e), gdzie znajduje się restauracja El Kiosko i kilka parkingów. Stąd prowadzą dwa szlaki, pierwszy – Gaitanejo o długości 2,7 km, z kolei drugi ma długość 1,5 km. My wybraliśmy drugą opcję i najpierw poszliśmy wzdłuż drogi, później przez tunel, aż do przyjemnej szutrowej ścieżki, która prowadzi do głównego wejścia (trasa trwa około 20min spacerkiem). Tam okazujemy bilety, mamy krótką instrukcję, dostajemy kaski i w drogę. Bilety kupowaliśmy przez Internet parę dni wcześniej za 18e z przewodnikiem, ponieważ do końca maja bilety bez przewodnika (za 10e) były już wykupione. Opcja z przewodnikiem wcale nie zobowiązuje do przejścia całej trasy z przewodnikiem, zwykle każdy idzie osobno w swoim tempie, bez tłumów przed i za sobą. Taka sama sytuacja jest w przypadku godzin wejścia, którą też trzeba wybrać przy zakupie biletu, ale finalnie można wejść wcześniej, o ile nie ma na Ścieżce jakiś tłumów. Każdy wybiera opcję dogodną dla siebie. My całą trasę (7,7km) przeszliśmy w około 2h z przerwami na zdjęcia. Ścieżka jest bardzo przyjemna, według mnie niewymagająca specjalnego przygotowania kondycyjnego i oczywiście zachwyca widokami. Drewniane kładki, po których się idzie, zawieszone są na ponad 100 metrach wysokości, więc można odczuć tutaj lęk wysokości. Ja generalnie należę do grona odczuwających ten lęk, dlatego trochę się tym stresowałam, ale nie poczułam niczego niepokojącego przez całą trasę, a jedyne ogromną ekscytację. Nawet przejście przez ostatni punkt, czyli most, który się lekko kołysał nie stanowił dla mnie problemu. Cała trasa jest spektakularna od początku do końca, ponieważ przebiega między kanionami, wąwozami oraz nad ogromną doliną. Ścieżka przecina krajobraz Parku Naturalnego Desfiladero de los Gaitanes oraz wąwozu wyrzeźbionego przez rzekę Guadalhorce, którego ściany sięgają 700 metrów głębokości. Zdecydowanie polecam!! Dodam jeszcze, że wejście do kanionu jest dla dzieci powyżej 8 roku życia. 
W drodze powrotnej pamiętajcie żeby sprawdzić sobie powrotne pociągi, zwłaszcza w weekendy, ponieważ wtedy jeżdżą znacznie rzadziej. My spóźniliśmy się na pociąg dosłownie kilka min i musieliśmy czekać chyba ze 3h na następny, więc też znacznie wydłużył nam się czas wycieczki, która trwała łącznie 10h (od wyjścia z domu do wejścia). Sprawdzając wcześniej połączenia zrobicie to znacznie szybciej 🙂

Kolejnego dnia udaliśmy się do bardzo urokliwego, białego miasteczka Nerja, oddalonego około 50min od Malagi. Samochód zostawiliśmy na dolnym parkingu (ponieważ miasteczko znajduje się na lekkim wzniesieniu) i udaliśmy się na spacer. Po drodze minęliśmy kościół Ermita Ntra. Sra. de las Angustias. Następnie przeszliśmy przez bramę w budynku Ratusza, która prowadziła na główny plac miasta. Po prawej stronie przywitał nas kościółek San Salvador, a po przeciwnej stronie najbardziej charakterystyczny punkt – Balkon Europy, czyli taras widokowy zawieszony na klifie. Z balkonu roztacza się piękny widok na plaże zlokalizowaną pod spodem – Playa de Calahonda. Wzdłuż balkonu ciągnie się deptak, na końcu którego znajduje się posąg króla Hiszpanii Alfonsa XII oraz nadgryzione zębem czasu armaty. Ich umiejscowienie nie jest przypadkowe, ponieważ taras znajduje się na dawnej konstrukcji twierdzy oraz magazynu broni. Ich strategiczne ulokowanie pozwalało na obronę przed morskimi najeźdźcami. W 1882 roku twierdza została zniszczona przez brytyjskie okręty, a wspomniane armaty to jedyne pozostałości z tamtych czasów. Pozostała część placu na którym znajdują się wszystkie atrakcje wypełniają restauracje. Na lewo od balkonu są schody, którymi można zejść na plażę, jeszcze dalej na lewo uliczka z licznymi sklepikami i knajpkami, a jak wejdziemy głębiej to dojdziemy do klimatycznych, białych uliczek miasteczka. Nasz pobyt ograniczył się do centralnych punktów, ale też spędziliśmy trochę czasu na głównej plaży. Oprócz plaży pod balkonem są jeszcze inne m.in.: Playa el Salón, Playa de Burriana (najdłuższa-700m), Playa de Carabeo i Playa del Carabeillo oraz Playa de Moro-podobno najładniejsza w Hiszpanii, co więcej w pobliżu podobno znajduje się wodospad. Myślę, że pobyt w miasteczku można bardzo fajnie połączyć z leżakowaniem na pobliskich plażach, o ile tylko dopisuje pogoda. My spędziliśmy tutaj około 5h, a wieczorem poszliśmy jeszcze na spacer do historycznego centrum Malagi.

W 3ci dzień (poniedziałek) pogoda miała być kapryśna, dlatego zdecydowaliśmy się na zwiedzanie Malagi, miasta Picassa. Samochód zaparkowaliśmy na podziemnym parkingu w centrum miasta. Najpierw udaliśmy się do Mercado Central de Atarazanas –to najstarszy targ w Maladze, który kiedyś był stocznią, a teraz zachwyca piękną architekturą i witrażem, który robi duże wrażenie. Następnie doszliśmy do placu, na którym znajdowały się: Centrum Kulturalne w Maladze oraz Katedra Santa Iglesia Catedral Basílica de la Encarnación, nazywana również „La Manquita” (jednoręką), ponieważ podczas budowy prace zostały wstrzymane i jej południowa wieża nie została zbudowana. Mimo to jest to jedna z najpiękniejszych andaluzyjskich świątyń renesansowych. Wstęp był płatny, tylko w niedziele podczas mszy można wejść za darmo (my nie wchodziliśmy do środka). Idąc dalej minęliśmy Muzeum Picassa, na zwiedzenie którego niestety brakło nam czasu. Niedaleko był kościół św. Agustina (Church of San Agustin). Kolejno znajdowała się Twierdza Alcazaba z rzymskim teatrem oraz Zamek Gibralfaro, ale te atrakcje zostawiliśmy sobie na ostatni dzień wyjazdu. Dalej minęliśmy Ratusz i przeszliśmy do Parku w Maladze (Parque de Malaga), który szczycił się piękną i bujną roślinnością – nigdy nie widziałam tak dużych monsterów i to jeszcze rosnących w naturalnym środowisku. Po drugiej stronie ulicy znajdowała się „instalacja” w formie kolorowego sześcianu – Centre Pompidou Malaga. Kierując się z powrotem do samochodu zahaczyliśmy jeszcze o arenę walki byków – Plaza de Toros de la Malagueta. Jeżeli chcecie zobaczyć wszystkie atrakcje Malagi w ciągu jednego dnia, to zwiedzanie musicie rozpocząć wcześnie, ponieważ sama Twierdza z Zamkiem może zająć nawet pół dnia, a na pewno parę godzin. My z małym dzieckiem potrzebowaliśmy więcej czasu każdego ranka żeby się ogarnąć i wychodziliśmy z domu przed południem. To zdecydowanie za późna pora, aby zdążyć ze wszystkimi atrakcjami. Na szczęście byliśmy tam na tyle długo, że starczyło nam czasu na wszystko, tylko Malagę musieliśmy podzielić sobie na dwa razy.

Kolejnego dnia (wtorek) pojechaliśmy na Gibraltar. Była to nasza najdłuższa trasa na tym wyjeździe, gdyż sama droga w jedną stronę zajęła około 1h40min. Samochód zostawiliśmy w miasteczku La Linea de la Concepción na dużym parkingu tuż przed granicą, którą przekraczaliśmy pieszo. Podobno jest również opcja, aby dojechać do granicy autobusem 5 lub 10. Po przejściu granicy zastanawialiśmy się jak ugryźć temat zwiedzania, zwłaszcza że byliśmy z niespełna 5cio miesięcznym dzieckiem. Drogi na skale są ekstremalnie wąskie i strome, więc wózek odpadał, a zwiedzanie pieszo zajęłoby nam mnóstwo czasu. Zdecydowaliśmy się zatem na zwiedzanie niewielkim, kameralnym busikiem z kierowcą/przewodnikiem. Wycieczkę kupiliśmy po prawej stronie po przejściu granicy w punkcie informacyjnym za 45e/os. W cenie było wejście do jaskini St. Michael’s Cave, gdzie wyświetlany był ciekawy pokaz świateł na tle formacji skalnych oraz muzyki poważnej. Nieco wcześniej kierowca zatrzymywał się jeszcze na punkcie widokowym pod Kolumnami Herkulesa. Dalej byliśmy na tarasie widokowym Sky Walk ze szklaną podłogą (tutaj też wejście w ramach biletu do rezerwatu). Widoki z tego miejsca są spektakularne, a dodatkowym autem była duża liczba małp – makaków wolno żyjących na przylądku, choć zintegrowanych z przybyszami i wytresowanych przez busiarzy. Po zejściu ze szklanego podestu poszliśmy jeszcze kawałek pieszo do góry, gdzie był zaparkowany nasz samochód. W tym miejscu można było doświadczyć bezpośredniego kontaktu z małpami, ponieważ te wskakiwały na głowy czy ramiona ludzi, zwabione jedzeniem oferowanym przez kierowców. Ostatnim punktem wycieczki był City Under Siege czyli wystawa „Miasto pod oblężeniem”, która mnie nie urzekła, w przeciwieństwie do pięknej panoramy, która się stamtąd roztaczała. Na górze chciałam zobaczyć jeszcze Most Windsorów, ale niestety nie znajdował się na naszej trasie.
W drodze powrotnej wysiedliśmy przy głównej ulicy (Main Street) obok Katedry Świętej Trójcy (Cathedral of the Holy Trinity), która jest głównym miejscem kultu w Gibraltarze. Przeszliśmy kawałek głównej drogi mijając po drodze piękną, maleńką kapliczkę, angielskie budki telefoniczne i skrzynki na listy oraz mnóstwo sklepów z pamiątkami, aż doszliśmy do płyty lotniska, przez którą trzeba było przejść (były światła: zielone, gdy żaden samolot aktualnie nie lądował) i zaraz potem znajdowała się już granica. Niestety nie zdecydowaliśmy się dojść do pomnika Sikorskiego i latarni, które znajdują się obok Europa Point, czyli najbardziej na południe wysuniętego punktu, symbolizującego koniec Europy, ponieważ znajdował się jakieś 4km od głównej ulicy i był to dla nas za duży odcinek do pokonania z małym dzieckiem.
Czas jaki spędziliśmy na Gibraltarze to ponad 3h, choć zdecydowanie można i polecam zostać tam cały dzień. Wtedy dokładnie zwiedzicie wszystkie atrakcje na dole, m.in.: Skalne mury (The Rock Walls), Pałac Gubernatora (The Governor’s Palace), Pomnik Wilhelma II oraz Pomnik Polaka, Generała Sikorskiego, albo odpoczniecie na piaszczystych plażach: Catalan Bay, Eastern Beach oraz Sandy Bay.

Inne opcje dostania się na skałę gibraltarską:

– kolejka Cable Car: kursuje co 10-15 minut w ciągu dnia. Przy silnym wietrze nie kursuje.

1. Wjazd i zjazd kolejką, bez wizyty w Rezerwacie. Oznacza to, że nie zobaczycie jaskiń, mostu, punktu widokowego ani punktu karmienia małp (ale małpy pewnie zobaczycie, bo te biegają swobodnie po całym parku) Cena takiej opcji to 22.50€/os
2. Wjazd i zjazd kolejką wraz z wizytą w Rezerwacie (taka wersja kosztuje 42,50€). W tej wersji zobaczycie: Skywalk, O’Hara’s battery, most wiszący Windsor, Apes’ Den, jaskinie św. Michała, zamek Maurów, City Under Siege
3. Wjazd kolejką, wizyta w rezerwacie ale samodzielne zejście pieszo (opcja za 40.50€). Możecie zobaczyć to samo co wyżej, o ile dotrzecie pieszo do wszystkich miejsc.

Generalnie najbardziej opłacalna jest opcja 2, ale atrakcje są tak rozmieszone na skale, że  wjeżdżając na górę, można odwiedzić je wszystkie wyłącznie schodząc. Oznacza to, że aby wrócić na kolejkę powrotną trzeba znów wspinać się pod górę. Mało komfortowe rozwiązanie zwłaszcza w okresie letnim, gdy jest naprawdę bardzo gorąco. Ale podobno od kwietnia do października jest też stacja środkowa (info do sprawdzenia!!), dzięki czemu nie musicie wracać na górę by zjechać kolejką, ponieważ powrotny bilet można wykorzystać wsiadając na środkowej stacji.

Bilet w sezonie najlepiej kupić on-line, ale czasami np. z powodu zbyt silnego wiatru kolejka nie działa. Aby dotrzeć do dolnej stacji kolejki trzeba przejść Main Street do końca i iść cały czas prosto w kierunku widocznych z daleka kabli.

Podobno widoki z górnej stacji kolejki, znajdującej się na wysokości 412m n.p.m. są spektakularne, a na sam szczyt dojdziecie stamtąd w około 5min. Z górnej stacji kolejki blisko jest na punkt widokowy Skywalk –szklany taras zawieszony nad skałą. Stamtąd można przejść do jaskini św. Michała i zobaczyć położony niedaleko Spur Battery. W drugą stronę, idąc czerwonym szlakiem, dojdziecie do Windsor Bridge (most zawieszony na wysokości 50 m nad wąwozem), a potem do Apes’ Den i na koniec do tuneli.

Podsumowując, moim zdaniem lepszą opcją jest zakup biletu na kolejkę  z wizytą w rezerwacie i samodzielne schodzenie pieszo w stronę miasta. Całe zejście zajmie wam około 1h (ze zwiedzeniem po drodze atrakcji). Ewentualnie równie dobrym pomysłem jest „zaliczenie” wszystkich atrakcji na górze i zjazd na dół ze stacji środkowej (o ile taka faktycznie istnieje). Na wizytę na górze warto jest przeznaczyć około 3h. Natomiast jeśli planujecie wycieczkę z małym dzieckiem, które siedzi w wózku, albo nie macie wystarczająco dużo czasu na spacer to polecam wycieczkę objazdową busikiem (o czym pisałam powyżej). W naszej sytuacji był to optymalny wybór.

W środę udaliśmy się do dwóch malowniczych miasteczek – Mijas oraz Benalmadeny.  Mijas to kolejne białe miasteczko w Hiszpanii, do którego jechaliśmy z Malagi 0,5h. Duży problem mieliśmy z zaparkowaniem, krążyliśmy parę razy naokoło miasteczka żeby coś znaleźć, gdyż nawet ogromny podziemny parking był całkowicie zajęty, a samochody stały w kolejce, żeby do niego wjechać, gdy zwolni się jakieś miejsce. W końcu lokalna policjantka podpowiedziała nam, gdzie możemy pojechać i udało się zaparkować wzdłuż wąskiej drogi. Mieliśmy kawałek do przejścia pieszo, ale była to bardzo przyjemna, malownicza trasa z ładnymi widokami,  więc nie stanowiło to problemu. Miasteczko jest przepiękne, dość małe i w zasadzie wszystko, co istotne skupione jest w bliskiej od siebie odległości. W pierwszej kolejności udaliśmy się do kapliczki w skale Ermita de la Virgen de la Peña otoczonej bujną roślinnością. Po prawej stronie od kapliczki był taras widokowy Mirador del Compàs, a także liczne ławeczki, gdzie można odpocząć. Po przejściu na drugą stronę ulicy znaleźliśmy się przy Burro Taxi, czyli postoju „taksówek”, którymi są osiołki, odziane w piękne, kolorowe „ubranka”. Naprzeciwko nich znajduje się budynek Urzędu miasta, a także kolorowy napis Mijas, pomnik osiołka i zegar słoneczny. Idąc ciut dalej dochodzimy do punktu widokowego Mirador Hermanos Nuñes Andréu, z którego możemy podziwiać widoki na wschodnią część miasteczka oraz pasmo górskie Sierra de Mijas. Kierując się w górę dochodzimy do placu Plaza Plaza de la Constitución aby usiąść w najmniejszej fabryce czekolady na świecie – Majan Monkey Mijas (po drodze mijaliśmy jeszcze kilka innych), przy której znajdowało się także Muzeum – Museo Taurino. Następnie po przeciwległej stronie placu była winda, którą wjechaliśmy poziom wyżej, aby dojść do Plaza de Libertad z Ratuszem i kościołem Iglesia de San Sebastian. Dalej doszliśmy do Plaza de Toros – areny korridy w kształcie owalnym, do którego wstęp miał być darmowy, ale widocznie coś się zmieniło w tym roku i musiałam zapłacić 3e za wejście. Z poziomu krzesełek po prawej stronie rozpościerała się piękna panorama na pueblos blancos. Ostatnim punktem zwiedzania był Parque Botanico de La Muralla z punktem widokowym, po czym udaliśmy się w drogę powrotną na sam dół, do samochodu.

Tego dnia wstąpiliśmy jeszcze do Benalmadeny, miasteczka położonego jedynie 30min od Malagi. Miasteczko, w przeciwieństwie do poprzedniego ma „porozrzucane” atrakcje i można je w zasadzie podzielić na 3 części:

Benalmadena Pueblo – starodawna, andaluzyjska część z charakterystycznymi białymi zabudowami oraz dwoma placami na Starym Mieście (Plaza de España i Plaza Andalucia),
– Stupa Oświecenia (Stupa Benalmádena) – buddyjska stupa o wysokości 108 stóp (33 metry), zlokalizowana na zboczu gór Sierra de Mijas, największy tego typu obiekt w Europie i całej zachodniej cywilizacji – widoczna z drogi,
– Zamek Colomares (Castillo de Colomares) – jest własnością prywatną, ale udostępnioną do odpłatnego zwiedzania. Jest to zamek-pomnik, wzniesiony na cześć Krzysztofa Kolumba i odkrycia przez niego Ameryki (ze względu na swoją powierzchnię 1500 m² jest to największy pomnik Kolumba na świecie). Stanowi połączenie różnych stylów architektonicznych: bizantyjskiego, romańskiego, gotyckiego i mauryjskiego. Wnętrze budynku mieści puste mauzoleum – w nadziei, że pewnego dnia mogą w nim spocząć szczątki Kolumba – a także najmniejszą kaplicę na świecie (1,96 m²), pod wezwaniem Św. Elżbiety Węgierskiej

Benalmadena Costa – najnowsza część miasta, zlokalizowana wzdłuż wybrzeża. Znaczną część jej zabudowy stanowią obiekty turystyczne (hotele, punkty gastronomiczne, dyskoteki i plaża) oraz takie atrakcje jak:
– Port jachtowy i marina (Puerto Deportivo de Benalmádena „Puerto Marina”)

– Akwarium publiczne Sea Life Benalmádena i delfinarium Selwo Marina oraz park wodny z delfinami, pingwinami i fokami;
– Park Miejski La Paloma (Parque de la Paloma).

Arroyo de la Miel  („Potok miodem płynący”:)– pierwotnie oddzielna osada, zlokalizowana pomiędzy dwoma pozostałymi dzielnicami. Jest główną dzielnicą mieszkalną i handlową. Największe atrakcje turystyczne:
– Park rozrywki Tivoli World;
– Kolejka górska Teleférico de Benalmádena o długości 5 565 m, którą można wjechać na szczyt Calamorro (wysokość 771 m n.p.m.). Można z niej podziwiać widok wybrzeża Costa del Sol i pasm górskich Sierra Nevady, a przy dobrej widoczności również Gibraltar i  wybrzeże marokańskie. Koszt kolejki w górę i w dół to około 60zł/os.

Dodatkowo w miasteczku znajdziemy 3 wieże:
– Torre Bermeja – znajduje się w pobliżu Puerto Marina
– Torre Quebrada
– Torre del Muelle – inaczej nazywana też Torre de Benalmádena

Jeżeli przyjeżdżacie tutaj na urlop (a warto, bo to dobra baza wypadowa, a i samo miasteczko ma wiele do zaoferowania) to wybór plaż jest ogromny (Arroyo Hondo, Carvajal, Bonita, Bil Bil, La Morera, Arroyo de la Miel, Benalnatura, Fuente de la Salud, La Perla, Las Viborillas, Playa de las Yucas, Torrebermeja, Santa Ana, Tajo de la Soga, Torremuelle, Torrequebrada y Torrevigía).

Poruszając temat Stupy, to zobaczyliśmy ją z trasy i to nam wystarczyło, ponieważ widzieliśmy już takie rzeczy w Azji. Natomiast bardzo chciałam zobaczyć Zamek Colomares, który mieliśmy w planach, ale był już zamknięty, gdy wracaliśmy z plaży (jest czynny do 18stej). Mieliśmy wrócić tam w ostatni dzień, ale nie było już na to czasu.. Nasze zwiedzanie skupiło się głównie na przejściu Mariny, szukaniu knajpki na obiad i plażowaniu na dużej miejskiej plaży za portem.

Następnego dnia pojechaliśmy do niezwykłego miasteczka, gdzie „niebo zbudowane jest ze skał” – Setenil de las Bodegas, docierając tam z Malagi w około 1,15h. Spacerując po uliczkach, czy pijąc kawę w lokalnej knajpce, nad głową wisiały nam ogromne skały. Dla mieszkańców to codzienność, ponieważ tak żyją od pokoleń, gdyż większość domów została zbudowana w naturalnych jaskiniach. Samochód udało się nam zaparkować przy drodze prowadzącej do Calle Villa, gdzie znajdują się punkty widokowe, a także stary Ratusz i Kościół Iglesia de Nuestra Señora de la Encarnación – kościół Matki Boskiej Wcielenia oraz ruiny średniowiecznej twierdzy. Nie wjeżdżaliśmy na samą górę, ponieważ zależało nam, aby zobaczyć miasteczko wciśnięte w skały, a nie kolejny kościół. Zwiedzanie rozpoczęliśmy od Calle Cuevas del Sol, która rozpoczyna się zaraz po wejściu do strefy miasteczka i jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych i fotografowanych uliczek. Pobielone wapnem elewacje domów, charakterystyczne są dla kolejnego andaluzyjskiego miasteczka pueblos blancos, a w tym przypadku zostały wklejone pod wielką skalną półkę. Idąc dalej przechodzi się przez mostek i kierując się w lewo dochodzi się do Calle Cuevas de la Sombra, czyli uliczki ze zjawiskowym skalnym dachem, dającym cień i odrobinę wytchnienia od upału. Głównym placem w miasteczku jest Plaza de Andalucía, na którym znajdują się liczne bary i kawiarnie. Z uwagi na ukształtowanie terenu w miasteczku znajdują się także punkty widokowe, m.in. Mirador El Lizón, z którego roztacza się piękny widok na miasto, czy Mirador Calle San Sebastian. W Setenil de las Bodegas spędziliśmy około półtorej godziny na przyjemnym spacerku. Dużo czasu nie zabiera, a koniecznie trzeba je odwiedzić, bo to niezwykłe miasteczko, które można połączyć z odwiedzinami w Rondzie, gdzie zmierzaliśmy w dalszej kolejności.

Dalej udaliśmy się do Rondy – jednego z najpiękniejszych i najbardziej klimatycznych miast w Andaluzji, a być może nawet w całej Hiszpanii. Zawieszone nad przepaścią wąwozu el Tajo, zachwyca najsłynniejszym mostem w Hiszpanii, od którego ciężko oderwać wzrok i obiektyw aparatu. Ronda, położona na skałach sięgających 780 m n.p.m., zaskakuje monumentalnym mostem — Puente Nuevo, zbudowanym w 1793 r. przez José Martína de Aldehuela. Miasteczko położone jest po obu stronach wąwozu rzeki Guadalevín i składa się z dwóch dzielnic: Ciudad, czyli części muzułmańskiej i Mercadillo, czyli nowszej, chrześcijańskiej części powstałej po rekonkwiście.
Zaparkowaliśmy na bezpłatnym parkingu jakieś 20min spacerem od głównego centrum, a po drodze minęliśmy Plac Plaza del Socorro z kościołem Parafia Nuestra Senora Del Socorro. Dalej szliśmy jakby główną ulicą, na której znajdowały się sklepy i knajpki, prowadzącą do naważniejszych atrakcji. I tak doszliśmy do Plaza de Toros – areny do walki byków. Nie wchodziliśmy do środka (zwiedziłam już wcześniej podobną arenę), ale jeżeli chcielibyście zobaczyć ją np. z góry, to podobno jest możliwość wejścia do restauracji Panoramico, znajdującej się obok w hotelu Catalonia Ronda, gdzie na 4 piętrze jest taras widokowy na arenę. Kierując się w lewo ulicą Calle Virgen de la Paz dochodzimy do Placu Hiszpańskiego, za którym znajduje się największa atrakcja Rondy czyli most Puente Nuevo, rozdzielający wąwozem miasto na 2 części. Jeżeli zaś pójdziecie na zachód od Areny, dojdziecie prawdopodobnie do parku z rzeźbami i otwartego teatru skierowanego na wąwóz El Tajo i punkt widokowy Mirador de Ronda/ El Balcón del Coño, czyli platformy widokowej, wychodzącej na krawędź zbocza. Idąc na północ dojdziecie do ogrodów Almanda Del Tajo, której trasa jest po całości jednym wielkim punktem widokowym. My niestety nie zdążyliśmy już w to miejsce, ponieważ się ściemniało i robilo coraz chłodniej, a jak już wiecie byliśmy z maleńkim dzieckiem, które też chciało odpocząć po całym dniu zwiedzania (a niestety ten punkt zostawiliśmy sobie na drogę powrotną). Tak naprawdę spacer po mieście rozpoczyna się dopiero z chwilą przejścia przez najpopularniejszą atrakcję Rondy, czyli most Puente Nuevo (Nowy Most), który jest długi na 400m i wysoki na 100m. Aby jednak zobaczyć most w całej okazałości, należy wybrać się na któryś z wielu punktów widokowych. Po przejsciu mostu, po lewej stronie jest jeden z nich – Mirador de Aldehuela. Po zrobieniu setki zdjęć udaliśmy się na drugą stronę mostu, aby zobaczyć ten obiekt z perspektywy innego punktu widokowego. Dalej przeszliśmy przez ulicę i kierowaliśmy się do Ogrodów Cuenca (Jardines de Cuenca), które ciągną się wzdłuż zbocza po wschodniej stronie wąwozu El Tajo. Ogrody składają się z ponad 20 tarasów, z których rozpościerają się widoki na: wąwóz, stare miasto i oba najważniejsze miejskie mosty. Wchodząc wejściem od Nowego Mostu musimy pokonać trochę schodów w dół, aby ujrzeć owy most w całej okazałości (taras Mirador de Cuenca). Jardines de Cuenca możemy nazwać ogrodem różanym, gdyż rośnie tam aż 61 różnych gatunków tego kwiatu. Wejście do ogrodów jest darmowe i czynne do późna.

Schodząc jeszcze niżej i podziwiając widoki dochodzimy do Puente Viejo (stary most), a następnie, pokonując spory odcinek schodów do łaźni rzymskich (nie wchodziliśmy do środka). Wracając, również po schodach, ale w tym razem w górę i w drugim kierunku, dochodzimy najpierw do fortyfikacji miejskich – Mury La Cijara z bramą o charakterystycznym kształcie podkowy (Murallas de la Cijara), a następnie do głównego placu miasta – Plaza Duquesa de Parcent z kościołem Iglesia de Santa Maria la Mayor, którego dzwonnica uznana jest za pomnik narodowy oraz miejski Ratusz z unikalną fasadą, kolumnami i łukami. Plac otaczają drzewka pomarańczowe, które tworzą bardzo przyjemny klimat i dają nieco cienia od promieni słonecznych. Ostatnim punktem był plac Plaza de Maria Auxiliadora (położenie: 36.738168, -5.167071), z którego powinna rozpoczynać się trasa po zachodniej stronie La Ciudad na punkt widokowy na Puente Nuevo. Niestety okazało się, że trasa jest zamknięta i nie ma możliwości, aby się tam dostać. Z tego punktu zaczęliśmy się kierować w stronę auta, przechodząc raz jeszcze przez najbardziej charakterystyczny punkt miasta – Nowy Most.

Bardzo chciałam dostać się na jeszcze jeden punkt widokowy, jakby poniżej ogrodów Cuenca – Mirador del Puente Nuevo, skąd rozpościera się widok na most oraz wodospad, ale niestety nie znalazłam tam drogi:(

W drodze powrotnej z Rondy, jeżeli wystarczy Wam czasu, polecam odwiedzić jeszcze miasteczko Juzcar. Jest to wioska Smerfów i – w przeciwieństwie do andaluzyjskich pueblos blancos – domki są niebieskie. Trasa graffiti ukazuje 14 Smerfów oraz posągi Papy Smerfa, Ważniaka i Smerfetki. W miasteczku są też tradycyjnie punkty widokowe:

– La Torrichela przy statuetce Papy Smerfa
– El Jardón przy statuetce grzyba
– Mirador San Jose
– Las Zuas
– El Molinos

My niestety nie zdążyliśmy tam pojechać i w sumie uznaliśmy, że jak córka nam podrośnie to będzie to dla niej większa frajda, niż teraz, bo i tak nic nie będzie pamiętała. Teraz frajda byłaby tylko dla mnie, bo to moja ulubiona bajka z dzieciństwa 🙂

W ostatnim dniu po wymeldowaniu pojechaliśmy jeszcze raz do centrum Malagi, aby zwiedzić Twierdzę Alcazaba z fortecą i rzymskim teatrem oraz Zamek Gibralfaro, do których można kupić jeden, wspólny bilet wstępu (5,50e/os) lub tylko na Twierdzę (2,50e). Teren twierdzy stanowi połączenie starych murów ze wspaniałymi ogrodami, fontannami i przepięknymi punktami widokowymi na całe miasto. Natomiast Zamek Gibralfaro został zbudowany w XIV wieku, aby zapewnić lepszą ochronę niżej położonej twierdzy Alcazaba. W zamku można obejrzeć kolekcję dawnej broni oraz spojrzeć z jeszcze lepszej perspektywy na miasto. Polecam zwiedzać te dwa zabytki od samego rana, albo w jakiejś chłodniejszej porze roku, ponieważ sama droga pod górę (do Zamku) już jest dość męcząca, a jak dodamy do tego słońce i wyższą temperaturę to jest istne piekiełko 🙂

Po zwiedzeniu tych atrakcji udaliśmy się na plażę Malagueta w centrum miasta, aby wygrzać się w słoneczku w ostatnich godzinach przed powrotem do wciąż zimowej Polski.

       Andaluzja to bez wątpienia kraina słońca, flamenco, corridy, sjesty i fiesty. Bardzo się cieszę, że mogłam zobaczyć chociaż fragment tak wspaniałej części kontynentalnej Hiszpanii. Przyjeżdżając tutaj z pewnością nie będziesz się nudzić – ilość atrakcji i miejsc godnych zobaczenia jest ogromna. Wiele do zaoferowania mają nie tylko duże, znane miasta, ale także maleńkie miasteczka czy wioski… Z całej naszej wyprawy dla mnie numerem jeden jest Kanion Caminito Del Rey, natomiast cała reszta podobała mi się również bardzo. Wyjazd z niemowlęciem miał pewne „ograniczenia”, nie wybieraliśmy się do bardzo odległych miejscowości, ale może to i lepiej, ponieważ na pewno będę chciała tutaj jeszcze wrócić, aby zobaczyć Sewillę, czy Kadyks. Pobyt w Andaluzji polecam każdemu, kto lubi zwiedzać, ale także wypoczywać i czerpać radość ze słońca oraz ciepełka – jak dużego? To zależy już tylko od pory roku jaką wybierzecie 🙂

Cennik: przyjęłam 1zł=4,50e
Do całości nie są wliczone koszy paliwa oraz to co zostało wydane na miejscu.