Kościół San Simeon Piccolo – rzymskokatolicki kościół w Wenecji, w dzielnicy Santa Croce. Określenie „piccolo” otrzymał dla odróżnienia go od innego, położonego w pobliżu, kościoła pod tym samym wezwaniem – San Simeone Grande. Został zbudowany na pozostałościach pierwszej świątyni, założonej, według tradycji, w 966 roku. Jest jednym z ostatnich obiektów sakralnych zbudowanych w Wenecji i zarazem pierwszym, wzniesionym na planie okręgu. Jako jedyny w Wenecji ma katakumby.
Bazylika Santa Maria della Salute – to wenecka barokowa bazylika mniejsza. Została zbudowana, zgodnie z dekretem senatu podpisanym przez dożę Nicolò Contarini z 22 października 1630 roku, jako wotum dziękczynne po zakończeniu epidemii dżumy. Barokowa budowla została zaprojektowana na rzucie ośmioboku otoczonego arkadami i zwieńczona kopułą ustawioną na bębnie. Kościół otacza sześć kaplic. Projektantem kościoła był Baldassare Longhena.
Pałac Dożów – gotycka siedziba władców i rządu Wenecji. W pierwszym okresie miał charakter obronny. Pierwsza budowla powstała na miejscu bizantyjskiego zamku w 814 roku. Zniszczył ją pożar wywołany podczas powstania przeciwko doży w 976. Odbudowana w XI wieku, była wielokrotnie rozbudowywana i przebudowywana.
Punta della Dogana – galeria sztuki współczesnej mieszcząca się w Dogana da Mar, budynku byłego morskiego urzędu celnego. Tworzy wspólną jednostkę organizacyjną z muzeum sztuki współczesnej w Palazzo Grassi, zakupionym w maju 2005 roku przez francuskiego przedsiębiorcę i kolekcjonera sztuki François’a Pinaulta.
Ponte della Costituzione – most stalowy w Wenecji, zbudowany w latach 2003–2007, najmłodszy z czterech mostów nad Canal Grande. Łączy dworzec kolejowy Venezia Santa Lucia z placem Piazzale Roma. Zaprojektował go hiszpański architekt Santiago Calatrava. Nazwę otrzymał z okazji 60. rocznicy wejścia w życie Konstytucji Włoch.
Most Westchnień – najbardziej znany most Wenecji i jeden z najbardziej znanych mostów na świecie. Został on zaprojektowany przez Antonia Contina.
Wieża zegarowa znajduje się przy placu św. Marka. Zaprojektował ją Mauro Codussi. Została zbudowana w latach 1496 – 1506 obok budynku Starej Prokuracji. Na szczycie wieży znajdują się dwa posągi Maurów, uderzających co godzinę w dzwon. W wieży umieszczono mechanizm zegara astronomicznego. Pokazuje on nie tylko godziny, ale także pory roku, fazy księżyca i położenie słońca w kolejnych znakach zodiaku. Powyżej tarczy zegarowej jest skrzydlaty Lew św. Marka a pod nim Madonna z Dzieciątkiem. Z okazji święta Objawienia Pańskiego uruchamiany jest mechanizm pozwalający na ukazywanie się na balkonie wieży figurek Trzech Króli. Figurki można oglądać jeszcze przez cały tydzień po tym święcie.
Plac św. Marka w Wenecji – znajduje się w najstarszej części Wenecji i jest najbardziej znanym placem tego miasta. Jego historia zaczyna się w IX wieku i wiąże się z budową pierwszej bazyliki św. Marka. W tym czasie plac ograniczał się do niewielkiego obszaru znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie bazyliki. Przez teren obecnego placu przepływał jeden z kanałów weneckich, dzieląc go na dwie części, z których jedną zajmował sad klasztoru św. Zachariasza. Pod koniec XII wieku plac został powiększony do obecnych rozmiarów.
Bazylika św. Marka zbudowana została w Wenecji przy placu św. Marka dla pochowania relikwii jej imiennika. W 828 roku kupcy weneccy wykradli jego szczątki z Aleksandrii i przywieźli na lagunę. Pomysł pochowania ciała ewangelisty związany jest z legendą, zgodnie z którą Marek podczas podróży morskiej do Rzymu zatrzymał się na lagunie. Tu ujrzał anioła, który słowami: Pax tibi, Marce evangelista meus, ujawnił jemu miejsce pochowania. Św. Marek został obwołany patronem niezależnej Wenecji. Skrzydlaty lew, symbol św. Marka, przytrzymujący otwartą księgę z wyrytymi słowami anioła, stał się herbem republiki.
Dzwonnica św. Marka – najwyższa budowla Wenecji, wysoka na 99 metrów. Wolno stojąca kampanila, będąca dzwonnicą bazyliki św. Marka, jest symbolem miasta. Zbudowana została między IX a XII wiekiem. Wielokrotnie przebudowywana, między innymi na skutek pożarów, wywołanych przez uderzenia piorunów.
Most Rialto – najstarszy i jedyny do czasu wybudowania Ponte dell’Accademia w 1854 roku most wenecki nad Canal Grande we Włoszech. Łączy brzegi Riva del Vin i Riva del Ferro.
Bazylika Santa Maria Gloriosa dei Frari, zwana potocznie Frari, jest kościołem umiejscowionym przy Calle del Magazzen w Wenecji, w północnych Włoszech. Masywny franciszkański kompleks klasztorny założony został w XIII wieku, a następnie przebudowany w XIV i XV. Przyległe krużganki są miejscem, w których spoczywają archiwa państwowe, dokumentujące 1000 lat historii weneckiej. Z zewnątrz i w środku kościół z cegły pozbawiony jest dekoracji. Prostota budynku wynika bezpośrednio z reguł zakonu franciszkańskiego.
Scuola Grande di San Marco – gmach w Wenecji przy Campo Santi Giovanni e Paolo. Ozdobny, efektownie wyglądający z zewnątrz, gmach kiedyś najbogatszej weneckiej konfraterni. W budynku przetrwała renesansowa fasada z iluzjonistycznym malowidłem, kapitularz oraz sale reprezentacyjne. Zwieńczenie fasady zaprojektował Mauro Codussi w 1490 r., dolną marmurową część ozdobił Pietro Lombardo.
Bazylika San Giorgio Maggiore – kościół opactwa benedyktyńskiego na wyspie San Giorgio w Wenecji zbudowany w latach 1597-1610 przez Simeone Sorellę według projektu Andrea Palladio. Prace projektowe nad świątynią trwały od 1560 roku do śmierci architekta w 1580 roku, projekt fasady został ukończony w 1566 roku. W 1800 roku w kościele odbyły się konklawe i koronacja papieża Piusa VII.