Bergamo, Mediolan 13-16.12.2019

                 Korzystając z ostatnich dni urlopu w tym roku, postanowiliśmy pojechać na weekend do Bergamo (bramy północnych Włoch) i Mediolanu (światowej stolicy mody i najważniejszego centrum gospodarczo-finansowego we Włoszech). Za lot w dwie strony zapłaciliśmy niecałe 200zł/os. Podróżowaliśmy w czwórkę i wynajęliśmy nocleg w Bergamo (było taniej, niż w samym Mediolanie, a i bliżej do lotniska) tradycyjnie przez Booking. Za nocleg zapłaciliśmy 100zł/os/noc. Mieszkanie bardzo ładne i czyste z salonem i otwartą kuchnią, łazienką oraz dwoma sypialniami.

Na miejsce dotarliśmy późnym popołudniem, jadąc z lotniska autobusem za 2,40e/os. W tym dniu zdążyliśmy zrobić już tylko zakupy i krótki spacer przy okazji, a właściwe zwiedzanie okolicy zaplanowaliśmy na kolejny dzień.

W sobotę po śniadaniu udaliśmy się pociągiem do Mediolanu. Za bilet zapłaciliśmy 5,50e/os/1str (cena regularna na tej trasie).  Na stacji chcieliśmy kupić w automatach bilety na metro i kosztowało nas to kilkadziesiąt minut czekania w kolejce. Około południa wysiedliśmy na stacji, która wychodziła wprost na Katedrę Piaza Duomo w Mediolanie. Po zrobieniu tysiąca zdjęć katedry na tle błękitnego, zimowego nieba, poszliśmy kupić bilety do jej wnętrza oraz do wejścia na jej dach. Ogólnie Katedra otwarta jest w godzinach 8:00-19:00, ale niestety nam nie udało się wejść do środka, ponieważ odbywała się jakaś uroczystość. Kupiliśmy jedynie bilety na dach za 10e/os, na który trzeba było wyjść po schodach.

Przy dobrej pogodzie, z dachu Katedry widać nawet Alpy.

Po lewej stronie Katedry znajduje się Galeria Wiktora Emanuella II, czyli ogromny pasaż handlowy, zbudowany na planie krzyża. W środku ujrzymy herb Turynu, na którym – według legendy – trzeba obrócić się 3 razy na pięcie, aby przyniosło szczęście.

Idąc dalej, minęliśmy operę La Scala.. i dotarliśmy do Sanktuarium św. Bernardyna (Santuario di San Bernardino alle Ossa), w którym kryje się ciekawa historia. W czasach średniowiecznych, w miejscu obecnego kościoła, znajdował się cmentarz, na którym chowano ciała z pobliskiego szpitala. W XIII wieku nekropolia okazała się zbyt mała i kości zmarłych zaczęto przechowywać w centralnej kaplicy, tworząc nisze i ściany sanktuarium.

Następnie przeszliśmy obok Bazyliki św. Ambrożego (Piazza Sant’ Ambrogio), aż dotarliśmy do Santa Maria della Grazie, gdzie znajduje się Ostatnia Wieczerza Leonarda da Vinci. Wstęp do kościoła jest bezpłatny, natomiast aby zobaczyć sam obraz, trzeba zapłacić 10e. Kolejki do wejścia są dość długie, dlatego bilet warto wcześniej zarezerwować przez Internet (w takiej sytuacji cena wzrasta o dodatkowe 2e). Rezerwację internetową należy „wymienić” na oryginalny bilet, pojawiając się w kasie ok 30min przed planowanym wejściem.

Nieopodal znajduje się także Castello Sforzesco, czyli XV-wieczna forteca na planie kwadratu z dziedzińcem w środku, otoczona murem z blankami i narożnymi basztami.

Punktem charakterystycznym Mediolanu jest oczywiście Piaza Duomo – Katedra Narodzin św. Marii w Mediolanie. Jest to gotycka budowla, należąca do największych kościołów na świecie. Robi niewątpliwie ogromne wrażenie, dzięki swojej wielkości i majestatyczności. Mnie osobiście Katedra bardzo się podobała i uważam to miejsce jako punkt obowiązkowy wycieczki po Mediolanie, a nawet tej części Włoch. Pozostałe zabytki choć ładne, nie tworzą już takiego wrażenia.

Kolejnego dnia zwiedzaliśmy podmiejskie Bergamo, miejsce naszej bazy noclegowej. Miasteczko jest podzielone na dwie części – spokojne Città Alta, czyli górne miasto (zdecydowanie godne uwagi), oraz Citta Bassa – dolne miasto, w którym moim zdaniem nie ma nic specjalnego, poza ruchliwymi ulicami, nowoczesnymi budynkami oraz ekskluzywnymi butikami.

Głównym punktem Bergamo jest Porta Nuova, czyli szeroka brama, otoczona dwoma symetrycznymi, neoklasycznymi budynkami. Tuż obok wznosi się barokowy kościół Santa Maria Immacolata, na którego szczycie znajduje się złota figurka (kopia La Madonniny z kopuły mediolańskiej katedry).

Gdy dostaniemy się na górne miasto (kolejką), najlepiej podążać główną ulicą Via Gombito, która prowadzi do Piazza Vecchia, pięknego placu zbudowanego w XV wieku. Jego centralne miejsce zajmuje fontanna Contarini, udekorowana postaciami lwów i sfinksów.

Idąc dalej, mijamy wieżę miejską Torre Civica i dochodzimy do Katedry św. Aleksandra (Cattedrale do Bergamo e Battisteri) oraz Bazyliki Santa Maria Maggiore (Basilica di Santa Maria Maggiore), które znajdują się obok siebie. Bazylika ma piękne, barokowe wnętrze, pełne wzorów, odcieni złota.

Idąc przez Palazo della Ragione natkniemy się na kalendarz słoneczny, znajdujący się na posadzce. Co ciekawe, kalendarz pracuje tylko wtedy, gdy docierają do niego promienie słoneczne.

Do Bazyliki Santa Maria Maggiore przylega Kaplica Colleoni (Cappella Colleoni), która jest bogato zdobiona zarówno od zewnątrz, jak i w środku. Kaplicę osłania metalowa brama, z wyrytym herbem rodu, w złotym kolorze. Są to trzy jądra, których potarcie podobno przynosi szczęście 🙂

Następnym punktem wycieczki było wzgórze San Vigilio – aby dostać się tam, musieliśmy ponownie jechać kolejką, która znajduje się za Bramą Świętego Aleksandra. Na szczycie znajdują się ruiny zamku Castello di San Vigilio oraz piękna panorama miasta.

Jako, że zwiedziliśmy wszystko, co sobie zaplanowaliśmy, pojechaliśmy odpocząć do mieszania, również z tego względu iż w grudniu dni są krótkie, a po zmroku robiło się już znacznie chłodniej i trochę zmarzliśmy. Kolejnego dnia koło południa mieliśmy lot powrotny do Polski.

Jeśli chodzi o transport do lub z lotniska, to najlepiej wsiąść w autobus nr 1. Kursuje co około 20min, a bilet kosztuje 2,40e. Bilet ważny jest 90min od momentu skasowania. Można również kupić bilet 24 lub 72h, który oprócz miejskich przejazdów, można używać również do przejazdów kolejkami Funicolare.

          Takie miejsca jak Mediolan i Bergamo są idealne na szybki trip nawet podczas wolnego weekendu. Ceny lotów są bardzo przystępne, a na miejscu wiele miejsc wartych zobaczenia i to o każdej porze roku.